การศึกษาของนักศึกษา "สายวิชาชีพ"
ผมเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาในระดับปริญญาตรี ของมทร.รัตนโกสินทร์ ซึ่งหากนับระยะเวลาการสอนของผมก็ผ่านมาประมาณ 6 ปีกว่าแล้ว สิ่งที่ผมสัมผัสได้หรือรู้สึกได้ต่อ "นักศึกษา" ที่เข้ามาเรียนคือ นักศึกษาแรกเข้าจะมีประมาณ 30 คนเศษๆ แต่พอระยะเลาผ่านไปจำนวนของนักศึกษาจะลดลง เนื่องจากสาเหตุอะไรนั้น ผมยังไม่ทราบแน่ชัด เพราะยังไม่ได้ทำการศึกษา และที่สำคัญผลการศึกษาของนักศึกษาก็ไม่ดีอย่างมาก
สิ่งนี้มันอยู่ในความคิดของผมมาตลอดเวลา ถามว่าจะได้คำตอบเมื่อไหร่นั้นผมยังไม่แน่ใจ แต่ที่สำคัญมันจะแก้ปัญหานี้อย่างไร หรือผมคิดและยึดติดมากเิกินไป ซึ่งหากผมคิดอีกแบบว่าทำไมต้องไปสนใจด้วย นักศึกษาที่เข้ามาเรียนไม่ได้เกี่ยวพันหรือเกี่ยวข้องอะไรกับผมเลยแม้แต่น้อยนิด ผมแค่สอนอย่างเดียวมันจะทำได้หรือไม่ได้ ก็ชั่งมัน และก็ช่วยให้เกรดมันไปเถอะเดี๋ยวมันก็จบไปทำงาน
แต่ผมทำอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ มันเหมือนความรู้สึกรับผิดชอบต่อนักศึกษา หรือความคาดหวังในตัวของพวกเขามากจนเกินไป ด้วยการที่ผมได้รับการปลูกฝังมาให้เป็นคนที่ ต้องตั้งใจเรียน และเรียนรู้อย่างจริงจัง ทำงานหนัก มาตลอด ในขณะที่วันนึงผมมาเจอสิ่งที่จะทำให้ผมต้องเปลี่ยนแนวความคิดนั้น ซึ่งมันยังไม่อาจจะทำได้ในตอนนี้จริงๆ และไม่อยากจะเปลี่ยนด้วย
หรือทั้งหมดที่ผมเรียนรู้เรื่องคุณงามความดี ว่าเราต้องตั้งใจเรียนเชื่อฟังครูบาอาจารย์ ขยันหมั่นเพียร เรียนรู้ตลอดเวลา มันไม่จริงเลย เชื่อถือไม่ได้เลย หากเป็นอย่างนั้นผมจะมาทำหน้าสอนทำไม แค่ผมไม่มีงานทำหรือ จึงมาสอนๆๆ ไปเรื่อยโดยไม่สนใจผลผลิตที่ส่วนหนึ่งผมเป็นผู้ใส่ข้อมูลเข้าไป อย่างนั้นสถานศึกษาจะเขียนนโยบายไว้เพื่ออะไร ว่าจะ "ผลิตบัณฑิตนักปฏิบัติการ" ซึ่งจริงแล้วเป็นเพียงสถานที่อยู่ของบุคคลที่แสวงหาผลประโยชน์ หรือไม่มีงานทำจึงมาเป็น ครู หรือ อาจารย์ ทำไมต้องมีหนังสือ เมื่อไม่เคยอ่านเลย
ปัญหานี้ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ จน วันนึงมันจะ.... ผมไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ หากผมยังมีความดีอยู่บ้างขอให้สิ่งที่ผมทำหรือคิดได้ส่งผลให้ลูกศิษย์ของผม ได้แรงบันดาลใจและเริ่มต่อสู้กลายเป็นคนมีคุณภาพของครอบครัว และประเทศชาติต่อไปด้วยเถอะครับ
เคยดูหนังเรื่อง ขงจื้อและได้ยินคำพูดที่ว่า "สมเจตนาทุกสิ่งด้วยการหยุดนิ่ง" คงจะจริงแต่ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน เนื่องด้วยผมอ่อนความรู้เรื่องปรัชญาอย่างมาก
นายทรงกลด ศรีปรางค์
ปล.บทความนี้เก็บไว้เมื่อระยะเวลาผ่านไปกลับมาอ่านใหม่จะได้จำได้ว่าวันนี้คิดอะไรอยู่ และความคิดเปลี่ยนไปหรือยัง
