เรียนรู้จากอดีตเพื่อกำหนดปัจจุบัน

บางครั้งที่เราเจอกับปัญหาที่ไม่แน่ใจว่าจะแก้ปัญหานั้นอย่างไร ลองใช้วิธีการย้อนมองกลับไปในอดีตว่าปัญหาในลักษณะนี้เคยเกิดขึ้น ปัญหาที่ว่าคือ การเรียนการสอนในปัจจุบัน แนวโน้มกำลังเสื่อมถอยโดยการดูจากผลผลิตซึ่งก็คือ "นักเรียน และ นักศึกษา" เริ่มมีคุณภาพด้อยลง โดยเฉพาะนักศึกษาในมหาวิทยาลัยในระดับกลางอย่าง ราชมงคล สาเหตุมาจากอะไร จากที่ได้เก็บข้อมูลโดยการเข้าไปพูดคุยกับอาจารย์จาก 9 มทร. แล้วเห็นปัญหาเรื่องความไม่ใส่ใจในการเรียนของนักศึกษา เข้ามาเรียนเหมือนถอดวิญญาณไว้ที่บ้าน หรือให้ความสนใจในเรื่องอื่นในขณะที่เรียน ไม่มีปฏิกริยาตอบรับ ว่าเข้าใจหรือไม่ สุดท้ายผลที่ออกมาคือ นักศึกษาทำข้อสอบไม่ได้ ส่งผลถึงเกรดที่ได้

แล้วปัญหานี้จะแก้ไขอย่างไร ซึ่งเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ไข เพราะมีปัจจัยหลายอย่างที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะปัจจัยเรื่อง "คน" หากใช้วิธีการย้อนมองอดีตเพื่อแก้ปัญหานี้ เมื่อก่อนราชมงคลเคยเปิดหลักสูตร ปวส. ซึ่งผลที่ออกมาถือว่ามีคุณภาพอย่างมาก เมื่อเทียบกับ "อาชีวะ" เช่น วิทยาลัยเทคนิค หรือการอาชีพ เป็นต้น แต่ปัจจุบัน ราชมงคลปิดหลักสูตร ปวส. เนื่องจากเป็นนโยบายอะไรสักอย่าง ทำไมผมจึงกล่าวถึงประเด็นว่าราชมงคลควรเปิด หลักสูตร ปวส. เพราะ มีราชมงคลที่ยังคงเปิด ปวส. อยู่ในตอนนี้ คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา วิทยาเขตพายัพ ความสำเร็จแรกที่ผมเห็นคือ การแข่งขันทักษะทางวิชาการราชมงคล ที่ผ่านมา มทร.ล้านกวาดรางวัลเรียบ เพราะอะไร? มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาทำได้อย่างไร คำตอบคือเขายังมีนักศึกษาระดับฝีมืออยู่ นั่นคือนักศึกษา ปวส.

เนื่องจากราชมงคลมีพื้นฐานไม่เหมือนมหาลัยอื่นๆ และควรจะเป็นกำลังสำคัญในการผลิตบุคลากรระดับฝึมือให้กับประเทศ ซึ่งปัจจุบันนี้มีความต้องการอย่างมาก แต่ราชมงคลกลับเลือกที่จะทำตัวเหมือนกับมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ ซึ่งมหาลัยเหล่านั้นก็กำลังหลงทาง แทนที่จะผลิตแรงงานระดับมันสมองให้กับประเทศ แต่กลับมาผลิตบัณฑิตระดับปริญญาตรี เพื่อแข่งขันกับ มหาวิทยาลัยระดับล่าง

และการวางการศึกษาควรมีการเปลี่ยนรูปแบบที่เคยทำสำเร็จ อย่างเช่น ป่าไม้แพร่ ใครๆก็รู้ว่าถ้าต้องการทำงานในกรมป่าไม้ต้องไปเรียนป่าไม้แพร่ ทำไมจึงไม่มีการจัดโซนการศึกษาให้ชัดเจน อย่างเช่น ช่างไฟฟ้าจะต้องอยู่ที่ๆไกล้ โรงไฟฟ้า ช่างกลโรงงานต้องอยู่ที่ไกล้โรงงาน เป็นต้น ผมว่ามันน่าจะเป็นนวัตกรรมการศึกษาใหม่ ที่จะเป็นทางออกให้กับการศึกษาของประเทศในภาวะนี้

ที่ผมนำเสนอคือทางออกของปัญหาที่ใช้หลักการ "มองอดีตเพื่อกำหนดปัจจุบัน" ซึ่งเมื่อทำขึ้นสิ่งแรกที่เกิดขึ้นคือการเปลี่ยนการศึกษาของไทย ครั้งยิ่งใหญ่

นายทรงกลด ศรีปรางค์